Polska, a tożsamość narodowa

Żaden kraj na świecie nie stanowi lepszego przykładu trwałości i siły tożsamości narodowej niż Polska. Historia Polski jako narodu jest tak niezwykła, że nie wymyśliłby jej żaden powieściopisarz.

Poszatkowano ją na kawałki, potem posklejano, by znów ją porozdzierać na części, a jej granice przesuwały się bez przerwy. Utraciła część miast i regionów, zyskując nowe lub odzyskując inne, zatraciła swą różnorodność, odżyła jako państwo jednorodne, a mimo to, a raczej właśnie dlatego, przez cały ten czas potrafiła zachować poczucie własnego bytu i polskości. O ile jednak przynajmniej część Polaków zdaje sobie sprawę z tego czym jest Polska, co to słowo oznacza i co sobą reprezentuje, o tyle reszta świata nic o niej nie wie.

Większość mieszkańców większości krajów niewiele wie ani nie chce wiele wiedzieć o innych krajach, dalszych niż ich najbliżsi sąsiedzi, a i w tym przypadku ich odczucia to mieszanka uprzedzeń i ignorancji. Jest niewątpliwie kilka krajów, o których wie się wiele. Każdy słyszał o USA, Chinach, Rosji, Japonii oraz jeszcze o paru większych i dawno ustanowionych państwach europejskich, lecz i ta wiedza oparta jest w dużej mierze na mitach, zasłyszanych opiniach, przelotnym pobycie, z którego wynosimy mylące spostrzeżenia, i tak dalej i temu podobnie. Wszelako większość ludności większości państw nie wie praktycznie nic o większości krajów świata, w tym o Polsce.

PDF Pobierz całość w formacie PDF